ütopik bir krallığın kayıtsız gerçekliği

duyguların da bir ömrü varmış meselesini ilk okuduğumda garip şekilde hoşuma gitmişti. insanın iç sıkıntısına bile süre biçilebilmesi tuhaf bir teselli. sanki biri gelip ‘tamam kardeşim, bu his de kiracı, tapuyu üstüne almadı’ demiş gibi. motivation and emotion’da yayımlanan çalışmalarda kimi duyguların kısa, kimilerinin daha uzun sürdüğü söyleniyor. üzüntü, kaygı, hayal kırıklığı, kin biraz daha yayılıyor. şaşkınlık, utanç, korku, iğrenme daha çabuk sönüyor. asıl ilginç taraf şu; duygunun ne kadar sert geldiği kadar, bizim ona ne kadar asıldığımız da önemli. darbeyi kalp alıyor belki ama onu klasöre koyup yıllarca saklayan zihin. ben eskiden bazı kitapları fazla ciddiye alırdım. hâlâ da alıyorum gerçi, huy çok değişmiyor.birinde bir adam intihar ediyordu ve ölmeden önce ölümü yazıyordu. acısını, bedenin yavaş yavaş elinden çıkışını, sanki hem yaşıyor hem de kenardan kendine bakıyordu. o satırlar kalmış bende. çünkü insan orada bir şeyi fark ediyor; duygu dediğin şey de biraz böyle. ta...

​ 7’den 70’e kime sorsan bayram muhabbeti hep aynı yerden açılır; nerde o eski bayramlar. doğru, çok şey değişti. önce mendiller kayboldu. harçlıklar hafifledi. şekerlerin tadı değişti. ziyaretin yerini tatil aldı. ama bence asıl kayıp bunların hiçbiri değil. en büyük değişim bayram sabahında. çünkü eskiden bayram sabahı diye gerçekten ayrı bir şey vardı. öyle uyanır uyanmaz telefona bakılan, yarım gözle mesaj cevaplanan, kahvaltıya kadar kendine gelinemeyen sabahlardan değil. bildiğin bayram sabahı. daha hava tam aydınlanmadan evin içine bir hareket çökerdi. insan gözünü tam açmadan ev açılmış olurdu zaten. mutfaktan ses gelir, banyoda biri olur, salonda ütü kokusu dolaşır, kapı arkasında bayramlıklar beklerdi. yılda iki kere olurdu ama her şey öyle ezberdi ki kimse prova yapmadan rolünü bilirdi. evin içinde öyle bir düzen kurulurdu ki insan sanırdı birazdan akraba gezmesine değil, küçük çaplı bir harekâta çıkılacak. önce baba telaşı başlardı. bayram namazına geç ...