zeytin ve insan

iskenderiye kütüphanesi, alevler yükseldiğinde, dumanların arasından kaçan harfler akdeniz’in rüzgârına tutundu. persli bir geometri problemi, mısırlı bir şairin mısrası, yunanlı bir düşünürün ‘insan her şeyin ölçüsüdür’ sözü, anadolulu bir osmanlı mimarının kubbeleri hesaplayan defteri.. hepsi birbirine karıştı ve akdeniz’in rüzgarına tutunup dünyaya yayıldı. tıpkı bir zeytin çekirdeğinin toprağa düşüp filizlenmesi gibi.  


gotlar roma’yı yağmalarken, o ağaç hâlâ dimdikti. pagan bir rahip yapraklarından sabun yaptı hristiyan bir keşiş, altında dua etti. bir göçmen, köklerine dokunup anılarını anlattı. sanki ağaç, homeros’un dilinden konuşuyordu; savaşlar geçer, insanlar değişir; açlığımız hep aynı kalır: bir gölge, bir ekmek, bir umut. 


ve endülüs’teki bahçedeki o zeytin ağacının bir dalı ispanya’da filizlendi. ibn rüşd, aristo’yu arapçaya çevirirken, yahudi bir doktor hastalıkları muayene ediyor, hristiyan bir keşiş gökyüzünü çiziyordu ağacın gölgesi altında, ‘akıl dediğin şey, dedi ibn rüşd,iskenderiye’nin küllerinden doğan bir çocuktur. büyür, dallanır, her dilde meyve verir.  


aynı yıllarda, and dağları’nda inkalar taş evlerini bırakıp gitti. teraslardaki terk edilmiş mısırlar, sanki homeros’un ağacının köklerine benziyordu. 


hiroşima’ya atom bombası düştüğünde, yüzlerce yıllık bir karaağaç kömür oldu. ama ertesi bahar, köklerinden inatla bir filiz çıktı. tıpkı yeniden yeşeren umutlar gibi.


belki hepimiz aynı ağacın hikayesiyiz. ama köklerimiz aynı toprakta birbirine dolanmış: acılarımız, gülüşlerimiz, yalnızlıklarımız, birbirimize uzattığımız eller. çünkü insanlık dediğin; düşenin kalkması, kırılanın sarılması, susayanın suyunu paylaşmasıdır. ve o ağaç, biz nefes aldıkça yaşıyor

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

yokuşlar ve yokmuşlar

​ dünyanın yuvarlak olduğunu kabul ediyorum. bu konuda bilimle aramda herhangi bir husumet yok. benden önce bakmışlar, ölçmüşler, hesaplamışlar. benim itirazım daha çok bazı yerlerinin gereğinden fazla yokuş olmasıyla ilgili. geçenlerde birini çıkarken bunu düşündüm. yolun başında gayet makul bir vatandaştım. ortalarına doğru dünyanın şekli konusunda bazı şüphelerim oluştu. sonlarına doğru düz dünyacılara karşı eski sertliğim kalmamıştı. insan yorulunca görüşleri radikalleşiyor. haklılar demiyorum tabii. ama düzlük konusunda kendileriyle ortak bir talebimiz olabilir.  mesele yalnız coğrafya da değil. iki kalbin arasında mesela epey yokuş var. yan yana duruyorsun, arada yarım metre bile yok, yine ulaşamıyorsun. bu nasıl belediyecilik bilmiyorum. birine yazmak da böyle. iki kelime yazacaksın alt tarafı. bütün teknik şartlar uygun.  yazmıyorsun.  telefonu bırakıyorsun.  biraz sonra tekrar alıyorsun. sanki o arada karayolları bir çalışma yapmış olabilir. özlemek...
Devamı

bir erkek sabahı.

​ uyanır uyanmaz pencereye koşup o azonun tadını almayı seviyorum. evet bence bir tadı var. hafif ağzımın içini yakıyor gibi o oksijen. sabahın havası geceye benzemiyor. daha keskin, daha serin, daha boş ve mavi. sanki dünya henüz kullanılmamış jelatini yeni açılmış. ilk dokunan benmişim gibi. erken kalkmayı bir ara fazla ciddiye aldım. sanki sabahın erken saatleri bir kulüp, kapıda fedailer var, geç kalanları içeri almıyorlar. uyanamazsan vasat kalıyorsun. uyanırsan dünya seni bekliyor. sabah 5’te uyanan adamın hayatı otomatik olarak daha anlamlıymış gibi bir yalan var. sanki güneş doğarken kalkınca karakter puanı artıyor. bir sabah aynaya baktım. yüzüm şiş, gözüm yarı kapalı. ‘büyük adam’ gibi durmuyorum. daha çok yanlış alarm kurmuş birine benziyorum. insan bazen kendini motive etmiyor, azarlar gibi oluyor. niye kalkamıyorsun, bak millet çoktan üretmeye başladı falan. kim o millet bilmiyorum. kim bu sabah 6’da finansal özgürlüğe ulaşan insanlar. sonra aklıma dedem geliyor. gün...
Devamı

​bazı duygular ev bakıyor

duyguların da bir ömrü varmış meselesini ilk okuduğumda garip şekilde hoşuma gitmişti. insanın iç sıkıntısına bile süre biçilebilmesi tuhaf bir teselli. sanki biri gelip ‘tamam kardeşim, bu his de kiracı, tapuyu üstüne almadı’ demiş gibi. motivation and emotion’da yayımlanan çalışmalarda kimi duyguların kısa, kimilerinin daha uzun sürdüğü söyleniyor. üzüntü, kaygı, hayal kırıklığı, kin biraz daha yayılıyor. şaşkınlık, utanç, korku, iğrenme daha çabuk sönüyor. asıl ilginç taraf şu; duygunun ne kadar sert geldiği kadar, bizim ona ne kadar asıldığımız da önemli. darbeyi kalp alıyor belki ama onu klasöre koyup yıllarca saklayan zihin. ben eskiden bazı kitapları fazla ciddiye alırdım. hâlâ da alıyorum gerçi, huy çok değişmiyor.birinde bir adam intihar ediyordu ve ölmeden önce ölümü yazıyordu. acısını, bedenin yavaş yavaş elinden çıkışını, sanki hem yaşıyor hem de kenardan kendine bakıyordu. o satırlar kalmış bende. çünkü insan orada bir şeyi fark ediyor; duygu dediğin şey de biraz böyle. ta...
Devamı